گاهی وقتا، دست خودمون نیست اگه بین ما وآدما فاصله می افته.

گاهی وقتا دست خودمون نیست اگه آدما حس می کنن دوست های خوبی نیستیم، حتی اگه با هر اون چه داریم اون ها رو دوست داشته باشیم.

گاهی وقتا، هست که دلمون می خواد با آدما کنار بیایم، می خوایم بپریم بغلشون و بهشون بگیم که متاسفیم اگه کافی نیستیم! بگیم که دلمون می خواد هرچی داریم بدیم که این فاصله دوباره طی بشه... این که دلمون واسه اون صمیمیت گذشته تنگ شده.

گاهی وقتا، هست که نمی دونیم چطور باعث بشیم یه اتفاق بیفته ولی این به این معنی نیست که نمی خوایم اتفاق بیفته.

گاهی وقتا، منتظریم که یه آدم یه کاری برامون انجام بده. مثلا بیاد و واسه درست کردن اون چیزی که خراب شده، جلو پاها ی خستمون یه راه بذاره، اگه خودش پیش قدم نمیشه.

گاهی وقتا، هست که دلمون می خواد هرچیزی که می خوایم بگیم تو چشمامون پیدا بشه. نمی خوایم حرف بزنیم اما می خوایم حسمون بدون اینکه صدایی پیدا کنه از قلبمون بلند بشه و بی هیچ کم و کاستی تو قلب یکی دیگه بشینه.

گاهی وقتا هست که یه چیزی می نویسی و می ذاری یه جایی واسه این که یه آدم (اونی که ما می خوایم) بیاد و بشینه و بخونتش.

گاهی وقتا، دلمون نمی خواد کسی یادداشت هامون رو ببینه.

خلاصه این که گاهی وقتا، دوست داریم بر حسب تصادف هم که شده شانس بیاریم و اون اتفاقی که درسته بیفته.

گاهی وقتا،

فقط بهونه می گیریم، بهونه ی دستای گرم آشنا ترین غریبه ی دنیامون رو.

همین.